مجال

کِلاَوس بُودلِر، از زیستن و زیستیده‌هایش می‌نویسد.

«که در این مملکت قحط‌الرّجال است» یا اصلِ «کبوتران حرم» | #معرفی_فیلم

  • ۲۱:۴۵

چند روزی است، (با تاکید بخوانید) همه‌جا صحبت از «گمانه‌زنی‌ها» و «شنیده‌ها» درباره‌ی کابینه‌ی دولت دوازدهم است. همین امروز داشتم «ص‌د‌ا» می‌خواندم که پرونده‌ای به «چینشِ کابینه» اختصاص داده؛ رسانه‌ها به کنار. این روزها همه در چینشِ کابینه، دستی بر آتش دارند. از طرفی، نمایندگانِ ملّت در مجلس شورای اسلامی، در وقتِ فراغت‌شان، سایفون و هات‌اسپات‌شیلد را روشن می‌کنند (یا با استفاده از پروکسی‌های مملکته) وارد اکانت‌های روزافزونِ توییترشان می‌شوند و «تغییراتِ احتمالی کابینه» می‌نویسند. یک‌سری، به دو ساعت نمی‌کشد «پاد» تکذیب می‌کند (که امروز معلوم شد کم هم بی‌راه نبوده؛ منظورم جابه‌جاییِ واعظی‌ست.)؛ یک‌سری هم غلط‌ِ فاحشی مثلِ «تغییرات احتمالی کابینه: ابقاء قطعیِ فیلانی و بهمانی» مرتکب می‌شوند. یکی از وزیرِ زن می‌نویسد، دیگری از تغییر 50 درصد کابینه.

انقلاب‌ها، ضرورتِ بازخوانیِ فرهنگ، دفاعِ مستبدانه از آزادی؛ کوتاه از محمد مختاری

  • ۲۳:۱۴

چند بندِ مختصر در باب بازخوانی فرهنگ، انقلاب‌ها و ساخت‌زدایی، و دفاعِ مستبدانه از آزادی

می‌فرمایند «حالا با این شعر گفتن ها مشکلات مردم حل میشه؟» | آپدیت از نتیجه‎‌ی گفتگوها :))

  • ۱۲:۲۰

یکی از دوستان که زحمت کشیده و پُستِ قبلی را خوانده، در کامنت‌ها نوشت که «حالا با این شعر گفتن ها مشکلات مردم حل میشه؟» البته کامنتش دوجمله‌ی دیگر هم داشت که آن را یک ادعا و استدلالِ دیگر فرض می‌گیرم، نخست اما این پرسش که «حالا با این شعر گفتن ها مشکلات مردم حل میشه»؟ از آن‌جایی که نمی‌دانم مخاطب این پرسش من هستم یا شیخ اجل، بهتر دیدم هر دو محتمل فرض کنم. چرا؟ چون متن، یا به تعبیرِ این «نویسنده» این "شعر گفتن‌ها"، نوشته یا متعلّق به من که نیست. نوشته‌ی سعدی است. من حتی راوی و ناقل و برگزیننده‌ی این "شعر گفتن‌ها" نیستم. نویسنده‌ی وبلاگ ایمایان، آن‌ها را تجمیع و سپس کنارِ برخی رویدادها و شخصیت‌های سیاسی ایران گذاشت، من هم در این‌جا آن را نقل کردم. پس یک سوی این پرسش به نویسنده‌اش، سعدی شیرازی است و دیگری به برگزیننده‌هایش، من و نویسنده آن وبلاگ دیگر.

«نگاه به ایران از پنجره‌ی گلستان» | «همنشینی با شمس»

  • ۲۱:۲۰

بازنشرِ دو نوشته از وبلاگِ «ایمایان».

سوپرنچرال، فرشتگان، آزادی، و «اضطراب»

  • ۱۹:۴۵

در فصلِ پنج و ششِ سریالِ سوپرنچرال، زمزمه‌های غریبِ آزادی به گوشِ «فرشتگان» می‌رسد. یکی [کَستیل‌نام، همچو برادرش ابلیس اما با نیّتی دیگر] شورش می‌کند؛ از آسمان و از بهشت خروج می‌کند؛ به دنبالِ انسان‌ها... این یاغیانِ دربند و محکوم به «آزادی» و این «مخیّران» مچ‌انداخته با خودِ دستِ «سرنوشت». آزادی برایش غریب است؛ عجیب است؛ شیرین است. با اشتیاق، به آزادیِ تازه‌یافته‌اش چنگ می‌زند. آن را چون تحفه‌ای از سرزمین‌های دور، برای فرشتگان، این سربازانِ سرد و فِسرده‌ی سربه‌زیر، می‌برد. نتیجه، «مسئولیّت» است؛ این فکر که اَعمالشان زین پس نه‌ مقدّر که مخیّرانه‌ است؛ «پیش‌بینی ناپذیرندگی» اَعمالشان؛ وُسعتِ لایتناهیِ قلمروِ اختیار و آزادی... هجومِ همه‌ی این افکار، همه‌ی این "آزادی"؛ حسِّ مسئولیت آن‌چنان بر آن‌ها سنگینی می‌کند که «اضطراب1» به جانشان می‌افتد؛ همچو خوره. به‌جانشان می‌افتد، بر گلویشان پنجه می‌افکند گوییِ افسانه و توهّمِ «ماهیّت2» از پیش تعیین‌شده‌شان را زیر سوال می‌برد؛ وظیفه‌ی خدادادی‌شان؛ برنامه‌ی دقیق و منظّمِ باری‌تعالی برایشان؛ همه‌ی این‌ها را که حالا نه بخشی از ماهیّت که تمامِ «علّت [و غایتِ] وجودی3» آن‌هاست، زیرِ تیغِ اِنکار، اضطراب، اختیار و آزادی می‌بینند... و یکی‌یکی به ورطه‌ی جنون، جنایت، «ره‌‌برجویی» و «خودفریبی5» کشانیده می‌شوند. اضطراب و آزادی، دو رویِ یک سکه‌اند؛ "انسان، آزاد است و انسان آزادی‌ست4.": یک وضعیّتِ همیشگی از اضطراب؛ چه که اگر انسان منحصراً یک ماهیّت داشته باشد آن آزادی‌ست؛ و این نه خبری خوش، که به درستی، "محکومیّت"ـی آزار‌دهنده، دشوار و اضطراب‌آور است.

راستی، عاقبتشان: همان شورشیِ مدهوش از زیستی آزاد، همان که در وهله‌ی نخست، ایده‌ی آزادی از بندِ «پدر[شان] که در آسمان‌هاست» را برای باقیِ ملائک ارمغان آورده بود، به گردابِ ربوییّت و «خداگونگی» افتاد؛ خدایی شد عادل، ناظم، خالق، سمیع، بصیر، و «قادر علی کلِّ شیئ» با اندک روی‌کردِ ماکیاولیستی نسبت به نیّاتِ نه‌چندان منفی‌اش. او فرشتگان را از دردِ بی‌درمانِ اضطراب [=آزادی] رهانید [و عاقبتِ خودش؟... عاقبتش بیش‌تر از چیزی که ارزشِ نوشتن داشته باشد، هالیوودی‌ست. در عاقبتِ هم‌نوعشان اما درس‌هاست...]

طبیعی است این‌ها ناشی از بیش‌اندیشی (overthink?) درباره‌ی چندخطی از پلاتِ داستان سوپرنچرال است و جز کپی‌رایتِ نثرِ فارسی، متعلق‌ست به سارتر که امروز چند صفحه‌ای و گفتگویی با دوستی، موجبِ نوشتنِ این انطباقِ جالب شد.

1. Anguish

2. Essence

3. Raison d'Etre (=Reason for being)

4. از «هستی و نیستی»؛ ژان‌پُل سارتر

5. Mouvaise Foi (=Bad Faith/Self-deception)

با سرِ زلفِ تو، مجموعِ پریشانی خود
کو «مجال»ـی که سراسر همه تقریر کنم

می‌تونید این مجالِ کلاوس رو با کمکِ آدمک زیر دنبال کنید

followme
Designed By Erfan بلاگِ بیان، باافتخار، نیروبخش به مجالِ مجازی این‌جانب است. کپی، بامنبع یا بدون آن، کار پسندیده‌ایست؛ چیزهای مفید را بی‌پروا کپی و پخش کنید :)